Categorie: Geen categorie

De warme temperaturen van de voorbije dagen zaten nog stevig in de benen, maar toch stonden er vanmorgen 14 enthousiaste DLPers aan de start voor onze rit richting Attenhoven. Op het programma: 87 kilometer, bijna 500 hoogtemeters en vooral heel wat verraderlijk vals plat.

Al snel werd duidelijk dat het geen eenvoudige voormiddag zou worden. De zon liet zich opnieuw van haar sterkste kant zien, waardoor het zweten van bij de start al volop begonnen was. Regelmatig drinken was dan ook geen overbodige luxe, want de warmte zorgde ervoor dat de bidons sneller leeg waren dan verwacht.

Alsof de hitte nog niet genoeg was, kregen we onderweg ook af te rekenen met maar liefst vier platte banden. Gelukkig werd er zoals altijd niet gemopperd en hielp iedereen elkaar om snel weer op weg te kunnen. Dat is tenslotte waar samen fietsen om draait.

Ondanks de warme omstandigheden, de lekke banden en de vele kilometers vals plat, werd de rit succesvol afgewerkt en keerden we met 87 mooie kilometers op de teller huiswaarts.

En blijkbaar hadden sommigen nog niet genoeg afgezien, want op het terras van de Jail werd er achteraf nog stevig nagekaart. De benen mochten dan wel leeg zijn, de voorraad zever bleek nog lang niet op. 😄

Mannen, bedankt voor de fijne rit, hou het de komende dagen koel en graag tot volgende week! 🚴☀️🍻

Vanmorgen vertrokken we nog met een buitje, maar gelukkig liet het zonnetje zich onderweg ook zien en werd het uiteindelijk nog behoorlijk warm. ☀️

De bosstroken richting Terhills lagen er door de wind en de regen van afgelopen nacht wel behoorlijk vettig bij, met als gevolg jammer genoeg twee platte banden onderweg. Gelukkig hoort een beetje sleutelen blijkbaar ook bij de hobby. 😅🔧

Er werd stevig gezweet, maar gelukkig konden we in de Jail de verloren liters weer aanvullen en goed hydrateren. 💦🍻

Kortom: nat vertrokken, warm geëindigd, twee platte banden rijker maar weer een mooie rit en een hoop leuke kilometers in de benen. Op naar de volgende! 🚴‍♂️💪🍻

🚴‍♂️ Laatste rit van het Vogezenweekend: opvallend stil onderweg 😅

Vandaag stond de afsluitende rit van ons Vogezenweekend op het programma. Met 52 km en 785 hoogtemeters was het misschien niet de zwaarste rit van het weekend, maar de benen voelden ondertussen wel dat er al een paar stevige dagen opzaten.

Vanuit Ventron trokken we opnieuw de bergen in richting Kruth, Fellering en Bussang, langs de prachtige wegen waar de Vogezen bekend om staan. De klimmetjes werden vlot verteerd en het tempo zat goed.

Wat vooral opviel vandaag? Het was verdacht stil op de fiets. Geen eindeloze gesprekken, weinig grappen en opvallend weinig commentaar onderweg. Ofwel genoot iedereen volop van de omgeving, ofwel zaten de inspanningen van de voorbije dagen nog stevig in de benen. 😄

Na vier dagen vol mooie routes, pittige beklimmingen, snelle afdalingen en veel fietsplezier sluiten we een geweldig weekend af. Moe maar tevreden keren we huiswaarts, met een hoop mooie herinneringen en waarschijnlijk alweer ideeën voor een volgende editie.

🚴 52 km
⛰️ 785 hm
😶 Verdacht stil onderweg
🍻 Gelukkig was dat na de rit snel voorbij! 😄

🚴‍♂️ Vogezenrit: cols, snelheid en karakter

Vandaag stond één van de mooiste ritten van het weekend op het programma. Vanuit Ventron trokken we de bergen in voor een stevige lus door de Vogezen, met passages langs La Bresse, Munster, Kruth, Saint-Amarin en als absolute afsluiter de legendarische Grand Ballon.

Vanaf de eerste kilometers was duidelijk dat dit geen rustige koffierit zou worden. De beklimmingen volgden elkaar in snel tempo op en zorgden ervoor dat de benen stevig aan het werk moesten. Op de lange cols werd het tempo hoog gehouden, terwijl de prachtige uitzichten onderweg voor de nodige afleiding zorgden.

De beklimming van de Grand Ballon vormde het hoogtepunt van de dag. Een iconische klim die iedereen nog eens diep in de reserves liet tasten, maar tegelijk beloond werd met indrukwekkende panorama’s over de Vogezen. Chapeau voor iedereen, maar een speciale vermelding voor Joris. Zijn doorzettingsvermogen was bewonderenswaardig en met zijn buddy aan zijn zijde voor de mentale steun bleef hij knokken tot boven. Respect mannen! 👏💪

Na elke klim volgde een beloning: snelle afdalingen over prachtige bergwegen waar de snelheidsrecords regelmatig sneuvelden. 🚀 De combinatie van technische afdalingen, snelle stukken in de valleien en pittige beklimmingen maakte deze rit tot een echte Vogezenklassieker.

Onderweg werd er samen afgezien, maar vooral ook genoten. De groep bleef sterk rijden en ondanks de vele hoogtemeters werd er stevig doorgeduwd tot aan de finish.

Een dag met alles erop en eraan: zware cols, de Grand Ballon, razendsnelle afdalingen, prachtige landschappen en opnieuw een flinke portie fietsplezier. De beentjes zijn ondertussen meer dan klaar voor wat er morgen nog komt hopen we 😅💪⛰️🚴‍♂️

Ventron: opwarming geslaagd! 🚴‍♂️⛰️

Vandaag stond een prachtige rit rond Ventron op het programma van een 45km en 850hm . De Vogezen lieten meteen zien wat ze in huis hebben: mooie beklimmingen, snelle afdalingen en schitterende uitzichten.

Er werd stevig doorgereden en op sommige afdalingen sneuvelden zelfs enkele persoonlijke snelheidsrecords. 😅 De benen hebben alvast een flinke prikkel gekregen en zijn helemaal klaar voor wat morgen nog op ons wacht.

Moe maar voldaan keerden we terug naar Ventron. Opwarming geslaagd, laat die volgende rit maar komen! 💪🚴‍♂️🔥

Vandaag stond ons ritje naar Hélécine op het programma. Een parcours dat voor velen onder ons al een tijdje geleden was, waardoor het onderweg regelmatig gokken was wat er achter de volgende bocht of heuvel zou verschijnen. Dat maakte de rit alleen maar leuker.

Met 103 kilometer op de teller en ongeveer 500 hoogtemeters kregen we een gevarieerd parcours voorgeschoteld. Mooie glooiende wegen, enkele pittige klimmetjes en prachtige uitzichten zorgden ervoor dat er onderweg meer dan genoeg te genieten viel. En zoals altijd gold ook vandaag: wat omhoog gaat, komt uiteindelijk ook weer naar beneden.

Ook de weergoden waren ons goed gezind. Geen regen, aangename temperaturen en ideale omstandigheden om een lange rit af te werken.

Toch verliep niet alles zonder problemen. Eerst kregen we af te rekenen met een platte band, maar die was snel verholpen. Later sloeg het noodlot echter opnieuw toe toen een derailleur besloot kennis te maken met de achterspaken. Het resultaat was minder fraai: een afgebroken derailleurpad en een verbogen derailleur. Dit kregen we onderweg helaas niet opgelost, daardoor zat er voor Joris helaas niets anders op dan de rit vroegtijdig stop te zetten en zich te laten ophalen.

De rest van de groep zette de tocht verder en kreeg onderweg nog een stevige portie wind voorgeschoteld. Af en toe was het serieus werken, maar dat hoort nu eenmaal bij het fietsen. Uiteindelijk konden we tevreden terugblikken op een geslaagde rit met een mooi gemiddelde van ongeveer 27 km/u.

Na afloop werden de verbruikte calorieën traditiegetrouw weer aangevuld bij de Jail, waar we nog gezellig konden napraten over de rit, de pechgevallen en de mooie momenten onderweg.

Kortom, een geslaagde clubrit met alles wat fietsen zo mooi maakt: prachtige wegen, sportieve inspanningen, kameraadschap en af en toe een verhaal dat nog lang zal blijven hangen. Bovendien was dit meteen een uitstekende prikkel voor de benen richting ons volgende avontuur: het Vogezenweekend dat voor de deur staat. 💪🚴‍♂️

Zondagochtend, stipt om 8u aan het Prinsenhof: 13 strijdvaardige DLP’ers klaar voor een gezellig ritje van “ongeveer” 90 kilometer.

De tocht zette koers richting Kanne, met onderweg uiteraard enkele pittige stroken, waaronder de Slingerberg, Saint-Pierre en de Muizenberg. Sommigen slingerden elegant omhoog, anderen iets minder elegant… maar boven geraakte uiteindelijk iedereen.

Tot daar verliep alles volgens plan.

Bij terugkomst richting Hasselt draaiden we plots een parcours van een triatlon op: linten, seingevers, afzettingen en pijlen overal. Resultaat: omrijden. Eerst nog met goede moed, daarna met lichte twijfel, en uiteindelijk compleet gedesoriënteerd. Op een bepaald moment wist zelfs Ronny de weg niet meer. En als Ronny de weg niet meer weet, dan moeten we toch stilaan aan het einde van de wereld zitten.

Na veel draaien, keren en enkele creatieve navigatiepogingen vonden we uiteindelijk terug het kanaal. Kris besloot dat het moment ideaal was voor een extra pauze door lek te rijden.

De laatste kilometers kregen we nog een stevige portie wind op kop cadeau. Gelukkig hadden Willy en Ronny nog wat krachten over. In aerodynamische houding sneden ze door de wind alsof het niets was. Of zorgde dat batterijtje toch voor een klein beetje extra ondersteuning? Bewijzen hebben we niet… maar het peloton profiteerde alleszins dankbaar mee in het wiel.

Alsof de rit nog niet genoeg avontuur had gebracht, reed Yves C. enkele honderden meters voor de brug van Stokrooie ook nog lek. Timing is alles.

Na uiteindelijk bijna 100 kilometer arriveerde de groep moe maar tevreden aan De Jail. Daar werden de verloren calorieën onmiddellijk professioneel terug aangevuld. 🍻