17 Mei: Kanne

Zondagochtend, stipt om 8u aan het Prinsenhof: 13 strijdvaardige DLP’ers klaar voor een gezellig ritje van “ongeveer” 90 kilometer.

De tocht zette koers richting Kanne, met onderweg uiteraard enkele pittige stroken, waaronder de Slingerberg, Saint-Pierre en de Muizenberg. Sommigen slingerden elegant omhoog, anderen iets minder elegant… maar boven geraakte uiteindelijk iedereen.

Tot daar verliep alles volgens plan.

Bij terugkomst richting Hasselt draaiden we plots een parcours van een triatlon op: linten, seingevers, afzettingen en pijlen overal. Resultaat: omrijden. Eerst nog met goede moed, daarna met lichte twijfel, en uiteindelijk compleet gedesoriënteerd. Op een bepaald moment wist zelfs Ronny de weg niet meer. En als Ronny de weg niet meer weet, dan moeten we toch stilaan aan het einde van de wereld zitten.

Na veel draaien, keren en enkele creatieve navigatiepogingen vonden we uiteindelijk terug het kanaal. Kris besloot dat het moment ideaal was voor een extra pauze door lek te rijden.

De laatste kilometers kregen we nog een stevige portie wind op kop cadeau. Gelukkig hadden Willy en Ronny nog wat krachten over. In aerodynamische houding sneden ze door de wind alsof het niets was. Of zorgde dat batterijtje toch voor een klein beetje extra ondersteuning? Bewijzen hebben we niet… maar het peloton profiteerde alleszins dankbaar mee in het wiel.

Alsof de rit nog niet genoeg avontuur had gebracht, reed Yves C. enkele honderden meters voor de brug van Stokrooie ook nog lek. Timing is alles.

Na uiteindelijk bijna 100 kilometer arriveerde de groep moe maar tevreden aan De Jail. Daar werden de verloren calorieën onmiddellijk professioneel terug aangevuld. 🍻