7 juni: Hélécine

Vandaag stond ons ritje naar Hélécine op het programma. Een parcours dat voor velen onder ons al een tijdje geleden was, waardoor het onderweg regelmatig gokken was wat er achter de volgende bocht of heuvel zou verschijnen. Dat maakte de rit alleen maar leuker.

Met 103 kilometer op de teller en ongeveer 500 hoogtemeters kregen we een gevarieerd parcours voorgeschoteld. Mooie glooiende wegen, enkele pittige klimmetjes en prachtige uitzichten zorgden ervoor dat er onderweg meer dan genoeg te genieten viel. En zoals altijd gold ook vandaag: wat omhoog gaat, komt uiteindelijk ook weer naar beneden.

Ook de weergoden waren ons goed gezind. Geen regen, aangename temperaturen en ideale omstandigheden om een lange rit af te werken.

Toch verliep niet alles zonder problemen. Eerst kregen we af te rekenen met een platte band, maar die was snel verholpen. Later sloeg het noodlot echter opnieuw toe toen een derailleur besloot kennis te maken met de achterspaken. Het resultaat was minder fraai: een afgebroken derailleurpad en een verbogen derailleur. Dit kregen we onderweg helaas niet opgelost, daardoor zat er voor Joris helaas niets anders op dan de rit vroegtijdig stop te zetten en zich te laten ophalen.

De rest van de groep zette de tocht verder en kreeg onderweg nog een stevige portie wind voorgeschoteld. Af en toe was het serieus werken, maar dat hoort nu eenmaal bij het fietsen. Uiteindelijk konden we tevreden terugblikken op een geslaagde rit met een mooi gemiddelde van ongeveer 27 km/u.

Na afloop werden de verbruikte calorieën traditiegetrouw weer aangevuld bij de Jail, waar we nog gezellig konden napraten over de rit, de pechgevallen en de mooie momenten onderweg.

Kortom, een geslaagde clubrit met alles wat fietsen zo mooi maakt: prachtige wegen, sportieve inspanningen, kameraadschap en af en toe een verhaal dat nog lang zal blijven hangen. Bovendien was dit meteen een uitstekende prikkel voor de benen richting ons volgende avontuur: het Vogezenweekend dat voor de deur staat. 💪🚴‍♂️