Onze-Lieve-Heerboom
De boom zou omstreeks 800 geplant zijn op de grens van de heerlijkheden Kortessem en Wellen. De stamomtrek bedroeg ooit 10 meter, maar storm en ontij hebben de boom niet ontzien. In de 18de eeuw was deze eik een rendez-vous plaats voor de Bokkerijders en het straffe verhaal doet de ronde, dat er in de holle stam ooit plaats was voor een tafeltje en vier kaartspelers.
Auteur: Sport Vlaanderen - mountainbike routes
Meer informatie
Boom

Kasteel van Rullingen
Het Kasteel van Rullingen is gelegen in de vallei van de Herk in Rullingen, een gehucht van de Belgische stad Borgloon.
De oudst bekende heer van Rullingen was Eggebertus van Rolengen, die getuige was bij de stichting van de abdij van Averbode door zijn leenheer, Arnold II van Loon.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Kasteel

Kasteel van Nieuwenhoven
Het kasteel van Nieuwenhoven is een kasteel met hoevegebouwen in het noorden van Sint-Truiden, ten oosten van het dorp Nieuwerkerken in Belgisch-Limburg. Sinds het einde van de 13e eeuw is dit het speelhof en zomerverblijf van de abten van de Sint-Trudoabdij van Sint-Truiden. In de 18e eeuw werd het de vaste verblijfplaats van de abten.
Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Kasteel

Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Kortenbos
De Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Kortenbos, officieel Basiliek van Maria Tenhemelopneming, is een kerkgebouw in Kortenbos in de Belgische gemeente Sint-Truiden. De bedevaartskerk is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, waarvan in Kortenbos een beeldje bijzonder vereerd wordt. De Basiliek van Kortenbos is tegelijkertijd een parochiekerk voor een parochie, die delen van Alken , Kozen, Zepperen en Melveren omvat. De norbertijnen van de abdij van Averbode zijn de bedienaars van de parochie van Kortenbos.
Auteur: Wikipedia
Basiliek

Rijkel
Rijkel is een dorp in de Belgische provincie Limburg en een deelgemeente van de stad Borgloon. Het dorp ligt in het westen van de gemeente aan de N79 .
De oudste vermelding is uit 1139 als Richle of Ricle, waarin rikja rijk of machtig, en lauha bos zou betekenen.
Deelgemeente

Stevoort
Het dorp Stevoort werd in 1136 als Steinvert genoemd, 11 jaar later werd het geschreven als Sintvort. In 1256 werd de plaats als Stevoort gemeld. De plaatsnaam zou wad met stenen betekenen, stein of stin is afgeleid van het Germaanse woord 'stains', wat voor steen staat, en vert/vort zou afgeleid zijn van 'furdu', wat 'doorwaadbare plaats' betekent. De naam herinnert dus aan de primitieve manier waarop onze voorouders een doorgang door een waterloop maakten, zoals ook in naam van de steden Steinfurt en Stanford.
Deelgemeente

Kapel van Helshoven
De Kapel van Helshoven of Kapel Onze-Lieve-Vrouw van de Blijde Vrede is een eeuwenoud gebedsoord in Helshoven, een gehucht van de Borgloonse deelgemeente Hoepertingen, in België.
De kapel ligt aan de heirbaan Tongeren-Bonen. Oorspronkelijk stond hier een in 1254 opgericht oratorium of bidkapel, gebouwd door de Johannieters, die later ridders van de Maltezer Orde werden genoemd.
Kapel

Prinsenhof
Het Prinsenhof is een kasteel in de Hasseltse deelgemeente Kuringen en kreeg zijn huidige naam in de 18e eeuw.
Het staat vast dat al in de 13e eeuw op deze plaats een motte stond. De graven van Loon die het geregeld aan de stok hadden met hun leenheer, de prins-bisschop van Luik, kozen voor een meer centraal gelegen residentie en verbleven hier vaak. De motte was intussen vervangen door een burcht met slotgracht en vier torens, vermoedelijk uit de 14e eeuw. Gerard van Loon was de eerste die naar het Prinsenhof verhuisde.
Kasteel

Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming
De kerk dankt haar oorsprong aan een Mariabeeldje. Enkele eeuwen geleden werden reizigers regelmatig aangevallen door struikrovers in de streek. Elisabeth van Oeteren wilde hen beschermen en in 1636 plaatste ze een beeldje van Onze-Lieve-Vrouw in een eik op een eenzame en lege plek. In 1639 werd er een kapel gebouwd, die de naam “Onze-Lieve-Vrouw ten Nachtegaal bij den Kortenbos” kreeg. Sindsdien werd de plaats drukbezocht door Mariavereerders. Om de toeloop van religieuzen te kunnen opvangen besloot men in 1641 een barokke bedevaartskerk te bouwen. Het ontwerp werd getekend door een franciscaan, Nicolaas Ray. De kerk werd in 1648 ingewijd, maar tijdens de daaropvolgende decennia werd ze nog uitgebreid met een portaal, een transept en een toren, waarvan de spits een lantaarn en hoektorentjes heeft. Deze werken waren voltooid in 1725. Precies twee eeuwen later kreeg de kerk nog twee zijportalen. De buitenkant van de kerk bestaat uit sobere baksteen, waarin hier en daar mergelsteen verwerkt werd. Het is een éénbeukige kruiskerk met een schip van vier traveeën, een transept van twee traveeën, een koor met één rechte travee, een oosttoren en een sacristie. In de noord-en zuidgevel van het schip vallen slanke rondboogvensters op, die de verticaliteit van het kerkgebouw beklemtonen.
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Herberg bij Tante Julia
In het kruidenierswinkeltje van Julia Bex bleef de tijd stilstaan. Terwijl je er vriendelijk werd bediend, sprak je er over de kleine dingen van elke dag. Je voelde je er op je gemak. Vinod en al zijn fijne medewerkers namen de fakkel over. In hun herberg kun je terecht als je dorst of honger hebt of gewoon zin hebt om uit te rusten op het tuinterras. Ze laten je met een goed gevoel en een gerust hart weer naar huis vertrekken. Net zoals vroeger…
Auteur: Visit Limburg
Cafe

Relict van de kasteeltuinen van Ordingen
Verloren gegane tuinen, met interessante ontwikkeling. Aanvankelijk waterburcht van feodale oorsprong met neerhof/opperhofstructuur, waarbij in de eerste helft van de 16de eeuw tuinen werden aangelegd. Sedert begin 17de eeuw commanderij van de Duitse Orde (Alden Biesen). Sedert de Franse revolutie kasteeldomein van de familie Pitteurs Hiégaerts met uitbreiding door inname van de oude dorpskerk, wijziging van de initiële structuur en nieuwe tuinaanleg. Door aanzienlijke oorlogsschade, gedeeltelijke wederopbouw maar verlies van het rijke interieur van het kasteel, de kunstcollectie, een deel van de neerhofgebouwen en de vermaarde tuinen.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Park

Parochiekerk Salvator Mundi met kerkhof
Eerste kerk reeds vermeld in het eerste kwart van de 10de eeuw; pas in 1249 vermeld als afhankelijkheid van de abdij van Sint-Truiden. Oorspronkelijk toegewijd aan de Heilige Drievuldigheid, vanaf 1513 Salvator Mundi. Huidige kerk gebouwd in 1761 onder abt Jozef van Herck, op initiatief van pastoor Gisbert Snievaerts; van 1905 tot 1906 uitgebreid met twee zijbeuken onder leiding van architect H. Martens. Classicistische kerk, gelegen in het midden van het kerkhof, aan de straatzijde door een haag afgesloten. Een gevelsteen met wapenschild op de voorgevel vermeldt: AN 1761 NO/ SIC LACE DOMINO. De plattegrond beschrijft een driebeukige kerk van vier traveeën, met zuidoostelijk gerichte voorgevel en ingebouwde toren, een koor van een rechte travee met vlakke sluiting, een sacristie aangebouwd achter het koor. Bakstenen gebouw met verwerking van kalksteen voor de plint, hoekbanden, steigergaten en omlijstingen. Zuidoostelijke gevel met kalkstenen rondboogportaal, voorzien van imposten en sluitsteen, een kalkstenen oculus en een getoogd, kalkstenen venster met vlakke sluitsteen. De vierkante toren is op elke zijde voorzien van een getoogd galmgat met sluitsteen; ingesnoerde naaldspits (leien). Het middenschip - onder zadeldak (leien) - gaat volledig schuil achter de architectonisch zelfstandig opgevatte zijbeuken onder zadeldaken, aan de noordwestzijde van rechthoekige absiden voorzien; getoogde vensters in een vlakke omlijsting met sluitsteen en twee negblokken in het midden der posten. Zijgevels van midden- en zijbeuken zijn voorzien van aandaken en kalkstenen schouderstukken. Het rechthoekige koor is voorzien van twee gelijkaardige vensters. De sacristie heeft getoogde vensters in een vlakke omlijsting met sluitsteen, en in de noordwestelijke geveltop twee rechthoekige venstertjes; laatst genoemde gevel is voorzien van een aandak en kalkstenen schouderstukken. Volledig bepleisterd interieur met sobere Lodewijk XV-stucversiering. Rechthoekige pijlers, die rondboogarcaden dragen, scheiden de middenbeuk van de zijbeuken; Korinthische kapitelen van stuc. Gedrukt kruisribgewelf met brede ribben en rondboogvormige gordelbogen. Gelijkaardige overwelving der zijbeuken en der rechte koortravee. Straalgewelf op brede ribben over de absis, die aan de binnenzijde driezijdig is; medaillons in stuc aan weerszij - Maria en Sint-Jozef -, en een nis met de verrezen Christus achter het altaar. Mobilair: Sint-Rochus, gepolychromeerd hout (17de eeuw): Sint-Sebastiaan (17de eeuw); eiken calvarie (19de eeuw). Hoofdaltaar (tweede helft 18de eeuw); twee rococo-zijaltaren (tweede helft 18de eeuw); twee rococo-biechtstoelen (tweede helft 18de eeuw); eiken doksaal, rococo (vierde kwart 18de eeuw).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Kerk

U-Vormige hoeve
U-vormige hoeve uit de tweede helft van de 19de eeuw, met woonhuis uit eind 19de - begin 20ste eeuw. Woonhuis met voorgevel aan straatzijde, ten noorden van het erf. Dubbelhuis van drie traveeën en een bouwlaag onder zadeldak (nok loodrecht op de straat). Bakstenen gebouw, voorzien van getoogde muuropeningen met hardstenen afwerking. Opkamervenster in de gevel aan straatzijde. De ruimte vóór het huis wordt gebruikt als tuin en erf, en is omhaagd. Rechts aansluitend bij het woonhuis, bakstenen poortgebouw onder zadeldak, voorzien van een rechthoekige poort. Haaks op de achtergevel van het woonhuis, in L-vorm, de dwarsschuur en stal, beide in stijl- en regelwerk met nog gedeeltelijk lemen vullingen, sterk vervallen. Zadeldaken (Vlaamse pannen).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
POI

07 02 Kasteel Van Wijer
Kasteel van Wijer, verblijfplaats van de Heren van Wijer-Kozen, met ten noordwesten, buiten de vestinggracht, de kerk, en ten zuidoosten de hoeve, het vroegere laathof der plaatselijke heren. Laatgotische burchttoren tijdens de 1ste helft van de 16de eeuw(?) gebouwd door Teynard de Kerckhem (gestorven 1554); in 1657 verbouwd door Arnold de Kerckhem, burgemeester van Luik in 1661, gehuwd met zijn nicht Anne-Marie van Kerckhem (beide wapenschilden in de gevelsteen boven de poort); uit die periode stammen de kasteelhoeve, de inrijpoort (vroeger met ophaalbrug) en de woning onder wolfsdak. Tijdens de 2de helft van de 17de eeuw wegens schulden verkocht aan de landcommandeur van Alden Biesen, doch vanaf 1699 in het bezit der familie van Afferden, die het in 1830 verkocht aan de familie de Diest. Sinds 1880 was J. Jacquelart in het bezit van het kasteel en bracht tal van neogotische verbouwingen aan; huidige toestand, daterend van 1910; thans in het bezit der familie Willems.

Kasteel van Rijkel
Het kasteel van Rijkel was de residentie van de heren van Rijkel, waarvan de oudst vermelde een ridder Renerus de Ryckle is (1253). Vanaf de tweede helft van de 14de eeuw is de heerlijkheid in het bezit van de familie Bolle van Rijkel, een bastaardtak van de ridders van Gelinden. Het kasteel was in die periode een herenhoeve, in 1541 vermeld als [...]des Joncker Ryckels hoeff[...]. Het woonhuis van deze hoeve bleef bewaard in het hoge, door trapgevels geflankeerde zuidoostelijke gedeelte van het kasteel, met laatgotische kern uit de tweede helft van de 16de eeuw; het algemene uitzicht dateert echter uit de eerste helft van de 17de eeuw. Dit is het oudste gedeelte van het kasteel. Tegen de oorspronkelijke westgevel bevond zich een vierkante toren, thans volledig ingebouwd. In het eerste kwart van de 17de eeuw komt Rijkel door huwelijk in het bezit van de familie de Hinnisdael, heren van Sint-Pieters-Horne, Vechmaal en Sassenbroek. De nieuwe heren ondernemen in het tweede kwart van de 17de eeuw een grote bouwcampagne, die het kasteel zijn huidig uitzicht en U-vormige plattegrond geeft. De oude herenwoning, waarvan de gevels werden aangepast aan de stijl van de nieuwe gebouwen, wordt opgenomen in de oostvleugel. De noord- en westvleugels worden iets later gebouwd (derde kwart 17de eeuw), waarschijnlijk door Adrien-François de Hinnisdael († 1674), zie wapenschild boven de ingangspoort in de noordvleugel. In de eerste helft van de 18de eeuw worden verbouwingen uitgevoerd, waarschijnlijk wanneer het kasteel in het tweede kwart van de 18de eeuw in het bezit komt van baron Pierre Antoine de Thiribu. Het kasteel wordt in deze periode als in zeer slechte staat vermeld. Het wordt gerestaureerd; de kruis- en kloosterkozijnen in kalkstenen omlijsting in het oude woonhuis en de andere vleugels dateren van deze restauratiecampagne. In 1785 wordt de ophaalbrug afgebroken en de ingang gedicht; de kruiskozijnen van vrijwel de volledige benedenverdieping worden door de huidige, rechthoekige vensters in geblokte omlijsting vervangen. Het grootste gedeelte van de gracht schijnt reeds verdwenen bij het opstellen van de Ferrariskaart (1771-77). Een nieuwe ingang wordt aan de oostzijde aangebracht, zoals blijkt uit de tekening van Ph. de Corswarem (circa 1800); de deur met driehoekig fronton in de oostvleugel is de nieuwe ingang, die toegang verleent tot het trappenhuis. In de eerste helft van de 19de eeuw worden de haakse vleugels in zuidelijke richting verlengd, zie Atlas van de Buurtwegen (1844); het is niet duidelijk wanneer deze aanbouwsels weer verdwijnen. In dezelfde periode (eerste kwart 19de eeuw) worden de benedenvensters van de noordgevel van de centrale vleugel -de oorspronkelijke, zandstenen kruiskozijnen- vervangen door de huidige, rechthoekige vensters in kalkstenen omlijsting; aan deze verbouwing beantwoordt de inrichting van de achterliggende zaal in neoclassicistische stijl. De aanwezigheid van een deurvenster in de middentravee verklaart de brug over de slotgracht die zichtbaar is in de Atlas van de Buurtwegen, en vervangt de oorspronkelijke ophaalbrug, rechts ervan.

Semi-gesloten hoeve van 1822
Voormalige, semi-gesloten hoeve van 1822, zie jaarankers. Laatclassicistisch boerenburgehuis van vijf traveeën en twee bouwlagen onder gebogen zadeldak (Vlaamse pannen). Bakstenen gebouw op hardstenen plint. Datering door middel van muurankers. Rechthoekige vensters in een vlakke, hardstenen omlijsting, voorheen beluikt. Gelijkaardige deur op neuten; oorspronkelijk houtwerk en bovenlicht met houten roedeverdeling . Gelijkaardige ordonnantie van de achtergevel, doch kleinere vensters, voorheen alleen beluikt op de benedenverdieping. Zijgevels met aandaken en vlechtingen. Het aansluitende gedeelte rechts dateert uit een latere periode; voor de muuropeningen werd ouder, hardstenen materiaal hergebruikt. Rechthoekige inrijpoort onder zadeldakje rechts van de woning. Dienstgebouwen rondom een erf achter het woonhuis. Ten westen, stallen onder zadeldak (Vlaamse pannen); gewijzigde muuropeningen. Dwarsschuur ten oosten, onder zadeldak (Vlaamse pannen). Bakstenen korfboogpoort en dito rondboogdeur. De overige dienstgebouwen zijn recent.
Hoeve

Kasteel Haagsmeer
Voormalig jachtpaviljoen van circa 1890; sterk verbouwd in 1958 met ordonnantie uit deze periode. Was waarschijnlijk oorspronkelijk het woonhuis van de hoeve nummer 39. Het oudste gedeelte is een torenachtige constructie onder tentvormig dak (leien). Recentere aangebouwde vleugel van zeven traveeën en twee bouwlagen onder zadeldak met aandak; verhoogde begane grond; toegang via bordes. De gevel is volledig gecementeerd.

Kasteel van Ordingen
Zogenaamd "Kasteel van Ordingen", voormalige waterburcht. Oorspronkelijk slot van de Heren van Ordingen; speelde door zijn strategische ligging op de grens van het graafschap Loon, het prinsbisdom Luik en het hertogdom Limburg een belangrijke rol; verwoest tijdens de slag van Brustem (1467), maar heropgebouwd door W. de Horion tijdens de 16de eeuw. In 1611 aangekocht door de landcommanderij Alden Biesen, en in 1633 omgebouwd tot commanderij der Duitse Orde; de burcht bleef in die vorm behouden tot begin 19de eeuw, toen P. de Libotton, die het goed na de onteigening tijdens de Franse bezetting gekocht had, het verblijf der ordebroeders en de kapel verving door een kasteel in laat-classicistische stijl; dit kasteel werd in de tweede helft van de 19de eeuw vervangen door het huidige, neorenaissancekasteel, gebouwd in opdracht van H. de Pitteurs Hiegaerts. In zijn huidige vorm een omgracht complex, op de noordelijke oever van de Melsterbeek, en bereikbaar langs een brede dreef; het park werd in de loop der zestiger jaren verkaveld en gerooid. Van de 17de-eeuwse commanderij bleven de volgende delen bewaard: het poortgebouw met wachthuis, een hoektoren, en het commandeurshuis. Ten zuidoosten, poortgebouw met wachthuis: langgestrekt gebouw van acht traveeën en twee bouwlagen onder licht gebogen zadeldak (leien) met dakkapellen, en tegen de noordoostgevel aanleunende, vierkante toren van één travee en drie bouwlagen onder schilddak (windvanen, en getrapt dakvenster op de noordoostzijde); jaartal 1633 op een gevelsteen met wapenschild van commandeur van Amstenraedt (zuidoostgevel boven de poort). Bakstenen gebouw met gesmeed ijzeren muurankers, en gebruik van kalksteen voor hoekbanden en omlijstingen. De zuidoostelijke gevel is voorzien van een centrale korfboogpoort in een verdiepte, rechthoekige omlijsting van kalksteen, gemarkeerd door een puntvormige gevelverhoging; kleine, rechthoekige vensters met negblokken, en enkele kloosterkozijnen met negblokken in het linker gedeelte. De noordwestgevel heeft een rondboogpoort in een vlakke omlijsting met negblokken; de poorttravee wordt gemarkeerd door een trapgevel met twee kleine muuropeningen en een bolkozijn; het linker gedeelte is voorzien van kloosterkozijnen en langwerpige vensters, beide verrijkt met negblokken; het rechter gedeelte is aangepast in de eerste helft van de 18de eeuw: kloosterkozijnen en rechthoekige venstertjes in vlakke omlijstingen (deels herbruikt materiaal). Getrapte zijgevels. De hoektoren is afgewerkt met verschillende boven elkaar geplaatste baksteenlijsten onder de dakrand; rechthoekige vensters en kloosterkozijnen met negblokken. Ten noorden, commandeurswoning: L-vormig gebouw van twee bouwlagen onder zadeldaken (leien) met dakkapellen. Bakstenen gebouw met gesmeed ijzeren muurankers en verwerking van kalksteen voor hoekbanden en omlijstingen. De noordoostgevel is opgevat als voorgevel, met een versneden, overhoekse steunbeer, links; lijstgevel van drie traveeën, met aansluitend twee traveeën van de noordoostelijke zijgevel der haakse noordwestelijke vleugel, bekroond met een getrapte geveltop (negen trappen en topstuk); kloosterkozijnen en rechthoekige benedenvensters met negblokken; de deur bevindt zich op de tweede bouwlaag: rondboogdeur met trap en pui, afgesloten door een hek. De trapgevel heeft een rechthoekige deur op de benedenverdieping, een drieledig kruiskozijn, een kruiskozijn, en een rondboogvenstertje met aanzetstenen en sluitsteen met korte druiplijst. Getrapte zuidwestelijke zijgevel met van negblokken voorzien rondboogvenstertje in de top, en later ingemetste gevelsteen met jaartal 1740 en wapen van de Duitse Orde. De zuidwestgevel is voorzien van een (later aangebouwde) bijbouw onder lessenaarsdak tegen de benedenverdieping; aangepaste muuropeningen in dit gedeelte, twee rechthoekige venstertjes met negblokken op de tweede bouwlaag. De zuidwestvleugel, waarschijnlijk het stalgedeelte, is sober van afwerking: rechthoekige muuropeningen (met laadvenster op de tweede bouwlaag) met negblokken. Getrapte zijgevel. Van de aanleunende schuur (?) onder zadeldak bleven slechts enkele resten bewaard. Thans alleenstaande, westelijke hoektoren: vierkante toren van één travee en drie bouwlagen onder geknikt tentdak (leien): verankerd bakstenen gebouw met afwerking van kalksteen voor de spleetvormige schietgaten en rechthoekige vensters met negblokken; duiventil op de bovenste bouwl. Ten noordoosten, neorenaissance kasteel uit de tweede helft van de 19de eeuw, na bombardement in 1940 vrijwel volledig heropgebouwd. Gebouw met complexe vorm, op de verschillende zijden voorzien van hoektorens met sterk gedifferentieerde vorm en bedaking. Baksteenbouw met verwerking van natuursteen voor hoekbanden, banden, omlijstingen en ornamenten.

Borgloon
Het charmante Borgloon, ooit gesticht op een Haspengouwse heuveltop en hoofdstad van het Land van Loon, is een uitstekende uitvalsbasis voor een kijkje in het verleden. Borgloon beschikt samen met zijn deelgemeenten over twaalf kastelen, maar heeft daarnaast nog veel meer te bieden, in het bijzonder in de omgeving van het Speelhof, het plein bij de Sint-Odolfuskerk en het Kanunnikenhuis (18de eeuw). De kerk werd in de 12de eeuw gebouwd in romaanse stijl, maar haar toren kreeg in de 14de eeuw een gotisch kleedje. De kerk herbergt tal van interessante kunstschatten en kerkmeubilair, zoals onder meer een vroeggotisch triomfkruis, muurschilderingen uit de 16de eeuw, een barokkoorgestoelte, biechtstoelen uit de 18de eeuw en beelden uit de 13de tot 19de eeuw. Vlak bij de kerk en enigszins verborgen achter de bibliotheek ligt de Burchtheuvel waar je een fantastisch uitzicht hebt over Haspengouw. Zeker tijdens de bloesemperiode is dit een unieke uitkijkplaats. Ooit stond hier de burcht van de graven van Loon. Die werd helaas gesloopt in 1870. Niet ver van het Speelhof werd in 1680 de woning van de toenmalige graaf gebouwd, het zogenaamde 's-Grevenhuis. Het gebouw doet dienst als stadhuis en Dienst voor Toerisme en herbergt onder meer een schatkist uit de 12de eeuw en een pijnbank uit de 17de eeuw. Het spreekt vanzelf dat je in de omgeving van het Speelhof terechtkunt voor een hapje en een drankje. Op het grondgebied van de deelgemeente Kuttekoven ligt het fraaie kasteel van Rullingen. In de VRT-reeks Katarakt is dit de plaats waar de vergaderingen van de serviceclub doorgaan.
Auteur: Lannoo
Stad

Kasteel Mariagaarde
Kasteelstraat 10, Hoepertingen
Het kasteel in classicistische stijl is omgeven door een kasteelpark (2 ha) in landschapsstijl met vijvers, en dierenweide, wandelbosje en een kloostertuin met bloementeelt en biologisch geteelde groenten. Het kasteel is momenteel een cultureel verblijfscentrum voor groepen met ruimte voor meditatie, vorming en creativiteit.
Gidsbegeleiding (N, F, D, E) mogelijk voor groepen.
Fiets- en wandelweekends voor families
Bouw Periode : 10de eeuw - 15de eeuw.
Auteur: midas

Sint Gertrudisk
POI

Herdenkingsmonu
POI

DLP bloesemrit 82km